Het was zondagochtend 17 november. Met een overvolle koffer en veel te zware handbagage stond ik klaar voor vertrek. Het moment was eindelijk daar: op weg naar Schiphol voor het avontuur waar ik al zo lang naar had uitgekeken!
Mijn allereerste keer ‘alleen’ vliegen en reizen. Nou ja, helemaal alleen was ik niet – ik ging zonder mijn vriend, maar zeker niet zonder gezelschap. De gedachte aan het avontuur dat voor mij lag vulde me met enthousiasme en gezonde spanning. Ik besloot het volledig te omarmen en er met volle teugen van te genieten.
Een week lang trok ik op met een groep gelijkgestemden, verbonden door één gezamenlijke passie: fotografie. Deze bijzondere groep mensen leerde ik kennen via de Level Up van Sunfield Academy, een inspirerend traject van drie maanden dat ik sinds half september volg, waarbij ik mijn bedrijf naar het volgende level mag tillen. Deze reis was een belangrijk onderdeel van dat traject – een week vol verwondering, creativiteit en persoonlijke groei. Een kans om mijn grenzen te verleggen, nieuwe inzichten op te doen en stappen te zetten in de goede richting voor de verdere ontwikkeling van mijn bedrijf.
Op Schiphol zat de sfeer er meteen goed in: iedereen was enthousiast en klaar voor deze avontuurlijke reis. Al snel waren we door de security en de douane heen, klaar om te boarden. Maar niet voordat we een groepsfoto maakten en wat content creëerden voor een reel – een traditie die niet mocht ontbreken!
Na een warme – bijna tropische – vlucht landden we op de luchthaven van Kayseri. Daar werden mijn collega fotografen en ik opgewacht door onze chauffeur voor de transfer naar het hotel voor onze eerste overnachting.
Het busje waarin we stapten bleek al een avontuur op zich. Verschillende waarschuwingslampjes knipperden op het dashboard, het soort dat je in Nederland direct een monteur zou laten bellen. Maar dit was nog niet alles. Tot onze grote verbazing sloeg ook de motor onderweg meerdere keren af, maar onze chauffeur leek er niet mee te zitten: hij draaide de sleutel tijdens het rijden gewoon opnieuw om, alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Hoewel het busje ons meer avontuur gaf dan gedacht, konden we er met de groep vooral om lachen. Het was een avontuurlijke start die ons nog dichter bij elkaar bracht. Veilig kwamen we aan in het hotel voor de eerste overnachting en werden opgevangen door lieve, zorgzame locals die het hotel runden. Er werd een uitgebreide maaltijd voor ons geregeld en over het comfort van de kamers viel absoluut niet te klagen!
Dag 1 - Fotograferen bij de locals thuis
De volgende ochtend was het tijd om afscheid te nemen van ons eerste hotel. Als alles vlekkeloos zou verlopen zou ik bijna gaan denken dat het niet klopt. De transfers van het hotel naar de luchthaven gingen ook niet in één keer goed. Eén van de bussen begaf het en kon niet meer rijden. De Turkse chauffeur belde wat rond en trok zo een kabel uit zijn bus, maar natuurlijk zonder gewenst effect. Uiteindelijk werd er besloten dat een deel van de groep in het wel rijdende busje alvast naar de autoverhuur op de luchthaven zou gaan en de tweede bus zou volgen als er vervanging geregeld was. Zo gezegd, zo gedaan.
Eenmaal de huur auto's in bezit waren we dan eindelijk echt op weg naar onze uiteindelijke bestemming: Atilla's Cave Hotel in Nevsehir (Cappadocië). Na een uur rijden kwamen we veilig aan en werden we enthousiast opgevangen door de lieve meiden van team Sunfield.
Het avontuur kon nu eindelijk echt beginnen!
Meteen na aankomst werden er instructies gegeven om te verzamelen in de Hub: de gezamenlijke ruimte waarin we de komende week zouden gaan werken aan onze doelen, maar waar ook theoriesessies gegeven werden, sharings gedaan werden, oefeningen en meer. Gelijk een ontspannende oefening en nadenken over mijn intentie voor die week. Wat wil ik eruit halen, maar boven alles: wat is mijn doel, waarom zit ik hier? Waar wil ik mij écht op focussen deze week? Ik schreef het op en stond er een moment even goed bij stil.
Hierna mocht ik - met de rest van de groep - gelijk aan de slag voor een eerste fotografie opdracht: maak een tweeluik bij locals thuis. In een groepje van drie ging ik het huis van een vrouw met haar dochtertje binnen. We mochten niet met elkaar praten en de locals spraken zelf ook geen woord Engels. Gebarentaal was mijn manier van communiceren wat niet altijd even makkelijk was. Daarnaast hadden we 00k een tijdslimiet van een halfuur om deze opdracht te doen.
Ik werd geraakt door de manier van leven en de cultuur: iets wat voor de mensen hier hun normaal is. Hun realiteit. Zo had het meisje rotte tandjes: zou een tandarts hier überhaupt bestaan? Waar wij dit in Nederland de normaalste zaak van de wereld vinden, is hier dus totaal niet zo. De realiteit waarin deze moeder met haar kind leefde was een groot contrast met hoe ik die ken in mijn eigen cultuur. Maar toch waren zij zó behulpzaam, dankbaar en lief. Het deed mij beseffen dat de echte geluksmomenten van het leven 'm echt in de kleine dingen zit.
Na de opdracht was het tijd om van mijn beelden een selectie te maken voor het tweeluik en ging aan de slag met de nabewerking. Een fotobespreking in de avond volgde: iedereen had zo iets anders neergezet, wat echt waanzinnig was. Ik genoot stuk voor stuk van alle beelden die gemaakt waren door de rest van de groep.
De allereerste dag vloog voorbij en zat er alweer op. Binnenkort neem ik je mee in het vervolg!
Liefs,
Annemarijn
Meer over mijn avonturen lezen?
Houdt mijn website dan goed in de gaten, want binnenkort deel ik alles over een prachtige zonsopkomst, luchtballonnen, een waanzinnige vallei en meer!
