Na een inspirerende eerste dag begon de volgende ochtend vroeg, maar niet voor niets! Om 06.45 uur lokale tijd - dus 04.45 uur Nederlandse tijd - vertrokken we met z'n allen al vroeg naar Göreme voor een zonsopkomst in Imagination Valley.
Dé place to be in Cappadocië, vooral bij goed weer.
Elke ochtend, vlak voor, tijdens en na zonsopkomst, stijgen hier zo'n 150 kleurrijke luchtballonnen op, gevuld met toeristen die genieten van het prachtige uitzicht van bovenaf. We hadden geluk: hoewel de rest van de week het weer niet stabiel genoeg was voor de ballonnen om op te stijgen, konden wij genieten van dit indrukwekkende moment op de laatste geschikte ochtend - wat we vooraf ook niet wisten!
Het was licht bewolkt, maar dat maakte het moment niet minder bijzonder. De lucht kleurde prachtig roze en het zachte licht van de opkomende zon verspreidde zich over de vallei, terwijl de ballonnen rustig rondzweefden. Het was precies zoals je het ziet op de foto's die overal op internet rondgaan, maar dan vele malen beter! Dit moment zelf meemaken, daar middenin staan, voelde onwerkelijk. Het was alsof ik in een droom was beland, eentje waar ik niet uit wakker wilde worden!
Waar ik normaal meteen mijn camera zou pakken om alles vast te leggen, besloot ik dit keer eerst even een moment stil te staan en alles in me op te nemen. De rust, de stilte, het uitzicht – het was allemaal zo mooi dat ik het niet meteen wilde vastleggen, maar gewoon wilde beleven. Geen woorden kunnen beschrijven hoe ongelofelijk dit voelde.
Toen het moment tot me doorgedrongen was, pakte ik mijn camera en ging volledig op in de ervaring, het creëren van toffe beelden en het vastleggen van de sfeer. Overal om mij heen gebeurde er wel iets: ballonnen zweefden rond, het uitzicht van de vallei was waanzinnig, er waren overal fotografen en modellen in prachtige jurken, er werd gelachen en samen met de rest van de groep maakte ik foto’s, video’s en een paar hilarische reels. Het was een creatieve chaos waarin iedereen elkaar hielp om de mooiste beelden voor en met elkaar te maken. Ik verloor zelfs even mijn hart aan een veel te lieve straathond die daar leefde en terwijl ik genoot van dat moment besefte ik mij weer even goed dat stilstaan ook belangrijk is.
Op een gegeven moment viel mijn oog op een waanzinnig uitkijkpunt: een grote rots met een prachtig uitzicht over de vallei. Ik riep Yolanda erbij en schoot een hele reeks beelden van haar, die werkelijk prachtig zijn geworden. Hier zal ik in een andere blog meer over vertellen! Ondertussen legde Yolanda ook mij vast, met foto's waar ik ontzettend blij mee ben. Voor we het wisten, waren we volledig in onze creatieve flow verdwenen en was de hele groep al vertrokken naar de auto's. Oeps, de anderen stonden al even op ons te wachten maar dit moment was het helemaal waard!
HIKEN IN PIGEON VALLEY
Na een productieve werksessie in de Hub, onze gezamenlijke ruimte in het hotel, was het tijd om te vertrekken naar de allereerste hike! Ik had nog nooit eerder van mijn leven een echte hike gedaan dus ik keek er naar uit om dit te gaan doen. Met de huur auto's gingen we op pad naar Pigeon Valley; ook wel bekend als Guvercinlik Valley of de 'duivenvallei'. Een prachtige vallei tussen de dorpjes Göreme en Uçhisar, ontstaan door vulkanische activiteit en erosie.
Pigeon Valley heeft deze naam te danken aan de enorme hoeveelheid duiven die al jarenlang in de vallei leven en de oneindige hoeveelheid duiventillen die door de mensen uit de vulkanische rotsen zijn uitgehouwen. In deze vallei kom je grotwoningen en de meest bizarre rotsvormen tegen, ook wel 'fairy chimney's genoemd.
Het eerste deel van de hike begon in stilte. We liepen zonder camera of telefoon, met alleen mijn eigen gedachten en een opdracht: denk na over de intentie die je voor deze week hebt gezet. Hoe ben ik hier al mee bezig? Wat voel, ruik, zie en hoor ik om me heen? Waar liep ik tegenaan, wie uit de groep zou me verder kunnen helpen? Terwijl ik mijn over mijn intenties nadacht, merkte ik hoe lastig het eigenlijk was om alles tegelijk te doen: genieten van de prachtige vallei, focussen op waar ik mijn voeten neerzette én nadenken over mijn persoonlijke doelen. Toch gaf het mij een nieuw perspectief: de stilte bracht me dichter bij mezelf en liet me beseffen hoe vaak ik eigenlijk op de automatische stand leef, zonder écht stil te staan bij wat ik wil en nodig heb.
De hike stopte bij een waanzinnig mooi uitzichtpunt en de inspanning was het meer dan waard! We stonden allemaal nog een moment stil bij alles waar we over hadden nagedacht en ik voelde me dankbaar, beseffende dat ik vaak meer kan dan ik zelf soms denk. Confronterend, maar tegelijkertijd ook motiverend. Ik had mijn grenzen verlegd, mezelf overtroffen. Trots!
Toen brak het moment aan dat de camera's tevoorschijn mochten komen en ik dacht daar dit keer geen seconde langer over na - zoals bij Imagination Valley. Ik wilde de sfeer en deze prachtige vallei vastleggen, zodat ik er voor altijd op terug kan kijken.
Normaal gesproken zou ik niet zomaar dit soort beelden maken op reis, maar dit keer liet ik mijn inspiratie lekker gaan: alles wat mij aansprak legde ik vast. De hike had mij geïnspireerd en creatief aangezet. Op de terugweg hield ik mijn camera dan ook constant vast en legde alles vast waar ik mij door geïnspireerd voelde.
Deze hike was zoveel meer dan een fysieke challenge; het was een hike op basis van reflecteren, persoonlijke groei, uit je comfortzone, een moment voor jezelf om stil te staan en creativiteit te laten stromen. Een ervaring die ik niet alleen voelde, maar ook meenam. Vastgelegd in beelden die mij voor altijd aan dit moment zullen herinneren.
